सम्झनाका तरेलीहरुमा भाई टीका

दश बर्ष पछि,
पोहर साल म फेरी आफू जन्मेको त्यो गाउँ पुगें,
पहाडको त्यो गाउँबाट हाम्रो परिवार बेशी झरेको पनि दुई दशक भई सक्यो,
अब म जन्मेको घर, घर रहेन, एउटा भग्‍नाबशेस्‌ मात्र बन्‍न पुगेको छ ।
तैपनि त्यही सयपत्री र गूड्धौली फूलहरुको याद गर्दै,
बाल्यकालमा खेलेको धुलउटीको स्मरण गर्दै,
म मेरो जीबनका पहिलो पाइलाहरुको डोभहरु खोज्दै र पछ्‍याउँदै,
फेरी रानी बनको त्यो छेउमा पुगें ।
रानी बनको छेवैमा रहेको मेरो त्यो प्यारो घर
जहाँ म जन्मिएँ, हुर्किएँ
जहाँ हर तिहार मेरी दिदी भाईटीकामा मलाई निधारमा सप्तरङ्गी टीका लगाइ दिन आउँथिन्‌ ।
आङ्गनको वोरीपरी जब सयपत्री र गूड्धौली फूलहरु ढकमक्क फुल्न थाल्‍थ्‍यो-
म भाईटीकाको मिठो सपना देख्दै,
दिदीले लगाइदिने नयाँ ढा‍का टोपी र
मिठो सेल रोटीको कल्पना गर्दै,
दिदीको अधैर्य प्रतिक्षामा हुन्थें ।

समयले कस्तो कोल्टे फेर्दो रहेछ-
दिदीको हातको टीका नथापेको पनि
दश बर्ष नाघेछ
जीबनको अर्थ खोज्दा खोज्दै,
परदेशमा बरालिँदा बरालिदै
पत्तै भएन दिदीसँग कति टाढा हुन पुगिएछ ।

मलाई याद छ,
दिदीले भाईटीकामा परदेशमा रहेका दाजुको नाममा
घरको मुल ढोकासँगैको भित्तामा
दाजुको नाममा टीका लगाइदिनु हुन्थ्यो
र,
म अहिले भाब बिह्वल हुँदै सोच्दैछु,
मेरी दिदीले त्यसरी नै मलाई पनि उनको घरको भित्तामा
टीका थमाइ दिएकी होलिन्‌ मेरो अनुपास्थितीमा !

कस्तो नाता यो भाईटीकाको !
जति समय दिदी-भाइ, दाजु-बहिनीको बिछोड भए पनि
सम्झनाका तरेलीहरुमा
भाईटीकाको मोहकता र दिदीको स्नेहले छोड्दै नछोड्ने ।

तर,
अहो!
यसपालीको भाईटीकामा
दश बर्षपछि,
फेरी मेरो निधार सप्तरङ्गी टीकाले रङ्गिने भएको छ,
नेपालबाट भर्खरै आएकी
एउटी सानी बहिनीले
मलाई आफ्नो दाजु मानेर भाईटीका लगाइदिने भएकिछिन्‌,
म खुशीले दङ्‍ग र फुरुङ्ग भएको छु,
फेरी गाउँको सयपत्री र गूड्धौली फूलहरुको याद झल्झली भएर आएकोछ,
फेरी मेरी दिदीको हातबाट टीका थाप्दाको त्यो अबिस्मरणीय क्षण मनमा बल्झेको छ,
र, म यतिखेर-
फेरी भाईटीकाको त्यो दिनको अधैर्य प्रतिक्षामा पर्खि बसेकोछु ।

September 2008, NJ, USA

All poems are from-'From My Heart to Your Heart'  © Prathaa Magar (Pradeep Thapa)

Return to index of poetry